Dag Jules,
Dag beste mensen,

Weten jullie nog hoe het eerste beeld was dat velen onder ons hadden van Jules…?
Dat was Jules zittend op een stoeltje ergens aan de kerk of aan de molen terwijl hij aan het tekenen was.
Er is daar nen kunstenaar komen wonen op den Dries zei men dan en men dacht dat daarmee veel gezegd was.
Maar niets is minder waar gebleken…
Want al heel vlug heeft men kunnen vaststellen dat Jules een veelzijdige persoonlijkheid was en open stond voor alles wat zich in ons dorp afspeelde.
Mazenzele heeft Jules én Alice dan ook heel vlug opgeslorpt en ook Alice en Jules hebben Mazenzele helemaal in zich opgenomen.

Wij kennen Jules uiteraard vooral van de tijd dat hij in ons dorp heeft doorgebracht
Over zijn vorig verborgen leven weten we dat hij niet alleen studeerde in Leuven, maar ook in Oostenrijk en zelfs in Rome.
Jules beleefde zijn jeugd in Wetteren en het begin van zijn actieve loopbaan in Gent en omstreken: het was telkens duidelijk zijn veilige thuishaven.
De Chiro en het schipperskwartier konden dag en nacht op hem rekenen als sociaal werker, als organisator, als bouwheer, als volwassen begeleider, als bijna om het even wat … Jules heeft in Gent bergen werk verzet en er alle harten gestolen: ook dat van Alice… Het werd een onafscheidelijk koppel dat na een korte tussenstop in Asse in Mazenzele zijn intrek nam.

Eenmaal in Mazenzele duurde het niet lang of Jules maakte intens deel uit van het Mazelse verenigingsleven…
En ook daar kon iedereen zien welke talenten hij in huis had en waarvan hij gretig gebruik maakte.

Jules was actief bestuurslid van het Davidsfonds.
In zijn onnavolgbare stijl vertelde hij aan de mensen het Davidsfondsverhaal in gewone woorden.
De rijke culturele en historische achtergrond van het Davidsfonds was voor hem een ideale bakermat.
Jules had een brede kijk op de ruime wereld en trachtte als plichtsbewuste wijkmeester zijn mensen warm te maken voor de boeiende wereld van boeken en activiteiten.
Geloof, hoop en liefde waren daarbij voor hem belangrijke waarden als ze tenminste op een eigentijdse manier werden toegepast en resulteerden in daadwerkelijke actie.
Enige vorm van oppervlakkigheid was hem vreemd.
Hij was ook de man die opstond voor meer samenwerking met andere organisaties of met de afdeling in Opwijk.
En al had hij zelf een ruime kennis, toch ging hij nog onverdroten naar de Universiteit Vrije Tijd, waar het zelfs niet lang duurde of hij beruchte en bekende gastsprekers mocht inleiden…
En allen waren het er over eens: dergelijke dossierkennis is zeldzaam…

Als medewerker van de Heemkring werkte Jules mee aan talrijke publicaties.
Er zijn weinig mensen in Mazenzele die zoveel over ons dorp weten als Jules.
Maar ook daar ging zijn prospectie en zijn interesse veel verder: er waren weinig onderwerpen of thema’s die voor hem onbekend of niet te ontginnen terrein betekenden.
Integendeel, Jules slaagde in elke opdracht met een haast ongeziene professionele aanpak.

Het comité van de Vossendries was voor Jules een creatieve uitlaatklep.
De jaarlijkse opbouw van de kerststallen en de bijhorende kerststallentocht was altijd opnieuw een graag geziene uitdaging.

Jules was ook lid van het schoolbestuur van De Knipoog, de Vrije Basisschool van Mazenzele.
In het schoolbestuur zitten vooral wijze en grijze mensen die de eindverantwoordelijkheid van de school dragen…
Jules was daar dus volop op zijn plaats.
Dikwijls te midden van hevige discussies kwam Jules gepast tussen om op een rustige manier met een nuchtere, maar rake beschouwing iedereen weer wakker te schudden…
En er ging geen editie voorbij van het schoolblad het Brugsken of er was een boeiend artikel bij van de hand van de kunstenaar en de eminente schrijver.

Jules was twaalf jaar geleden ook mee oprichter van het eerste verkeersplatform Amigo te Opwijk.
Dat paste helemaal in zijn stijl van denken en doen.
Werken aan dagdagelijkse problemen, de juiste dingen zeggen op het juiste moment zoals ze zijn zonder franjes of zonder veel gecompliceerd gedoe.
Gewoon zorgen dat er iets verandert…
Werken aan een andere mentaliteit: het zat bij Jules sowieso ingebakken…
En zo lang hij het kon was hij een trouwe medewerker: of het nu was voor een vergadering of voor het organiseren van een activiteit, voor een stand op de Gordel of om folders uit de delen bij een of andere gelegenheid…
Van Jules was één ding zeker: op hem kon je altijd en meer dan honderd procent rekenen…!

Maar Jules was veel meer dan iemand uit het sociale weefsel…
Jules was op de allereerste plaats vriend van iedereen…
Het beeld dat we van Jules bewaren is dan ook zo ruim dat het moeilijk is om dit hier samen te vatten.
Maar er zijn toch een aantal opmerkelijke en deugddoende herinneringen
We zien Jules fietsen door weer en wind met de broek in de kousen en de tassen achteraan op de fiets, soms al om acht uur ’s morgens ergens onderweg tussen Opwijk en Mazel…
Jules fietste gezwind en onverstoorbaar en vooral onvermoeibaar van de ene opdracht naar de andere.

Jules had ook een legendarische bibliotheek.
Die was niet alleen voor zichzelf van enorme waarde: hoeveel Mazelse studenten in het lager, middelbaar en zelfs hoger onderwijs zouden bij Jules niet aangeklopt hebben voor hulp en raad.
En als zijn bibliotheek niet genoeg informatie gaf, dan was hij vaste klant in de bibliotheken van de ruime regio…
Of via het Internet…
Want Jules bleef onvermoeibaar meegaan met de nieuwe technologieën: de computer…
Ik zie nog altijd Jules als er een nieuwe versie uitkwam van een of andere toepassing: angstvallig maar vooral stipt en precies schreef hij stap voor stap op in zo een piepklein boekje, om zeker te zijn dat hij het elke keer opnieuw kon inoefenen.
Bewonderenswaardig…

Jules maakte samen met Alice mooie reizen vaak naar verre en vreemde landen.
En van één ding kan je zeker zijn: de dag dat Jules op reis vertrok was alles tot in de puntjes voorbereid.
Met de nodige aandacht voor de specifieke achtergrondinformatie en de cultuurhistorische onderbouw van elke regio.
Een uitgebreide fotoreportage en een reeks ongekende verhalen moesten ons nadien overtuigen van het unieke karakter van elke reis.
Jules was ook een geboren verteller.
In hoeveel huiskamers stonden de kinderen niet ongemeen boeiend te luisteren naar wat hij te vertellen had: zelden iemand gezien die op dergelijke manier de jeugd wist te entertainen…

En Jules was allerminst alleen maar de ernstige of de wetenswijze man.
Jules kon niet alleen alles rustig relativeren en in zijn juiste perspectief bekijken: hij had ook een groot gevoel voor humor.
Daarnaast liet Jules geen gelegenheid voorbij gaan om plezier te maken.
Hij was er graag bij als er gefeest werd.
En ook daar kwam zijn acteertalent bovendrijven.
We hebben Jules gezien in de meest diverse personages en camouflages.

En uiteraard was Jules een kunstenaar.
Er is bijna geen huiskamer in Mazel of er hangt een pasteltekening van Jules.
Na zijn periode met het tekenen van landschappen en vergezichten kwam een periode waarin hij zijn fantasie kon botvieren en de harmonie van kleuren perfect aanvoelde.

We zullen ons Jules herinneren als een warm en beminnelijk iemand…
Als de compromisfiguur, als een onvermoeibare medewerker, als een nabije en dierbare vriend…
Soms hardnekkig en verontwaardigd over bepaalde zaken, dan weer nieuwsgierig en geïnteresseerd, altijd goedgezind en onbeperkt behulpzaam, onvermoeibaar en stralend van geluk.
Met heel veel aandacht en bezorgdheid voor Alice, zijn familie en zijn vrienden…
We hebben vaak met Jules over het leven en de wereld geklapt…
Maar de wereld en het leven van Jules is als een mooi en onuitgegeven verhaal: het staat bol van schitterende dingen en vooral van heel veel nestwarmte…

Jules,
We zullen je heel hard missen,
Maar het is goed geweest…
En we beloven je dat we jouw droom op een betere wereld verder zullen afmaken…
Het ga je goed aan de overkant…
Tot later…
Dag Jules…